فضای مجازی، فضای جالبی است. کوچکترین مغزها می توانند با سر و صدا و هوچیگری در این فضا، برای خود پیروانی پیدا کنند. تشخیص حرف حسابی از بی حساب، خیلی سخت است و باید در زمینه ای که به سرچ اینترنتی می پردازیم، تبحر داشته باشیم تا وقتمان بابت مطالعۀ افراد بیخرد حرام نشود.
و فرد عقده ای که می خواهم برای شما مثال بزنم، از روی عنوان مطلب مشخص است که کیست. بیخردی که نام مهدی میرآخورلو را یا بر خود نهاده و یا اسم مستعار اوست، و سعی می کند به زور خودش را یک شخصیت شناخته شده، جا بزند، ولی من این اسم میرآخورلو را بر او می پسندم زیرا بیخردی او از همین آخور و استبل و طویله نشأت گرفته که اینگونه عقده گشایانه به مقدسات اسلام فحاشی می کند و همچون سگی هار پاچۀ معصومین ما را به دهان نجسش می گیرد.
میرآخورلو، وبلاگی هم به نام خود ثبت کرده و حتی تصویر واقعی چهرۀ کریه خود را نیز به دید عموم گذاشته است. از مطالب او مشخص است که او دو نوع عقده دارد: یکی عقدۀ معروف شدن و دیگری عقدۀ اسلامستیزی که این دو عقده به راستی در وبلاگش تلفیق یافته اند!
عقدۀ اسلامستیزی از دهاندریدگی این انسان نما در مورد مقدسات اسلام و نسبت دادن آنچه لیاقت خودش است به مقدسات مشخص می شود.
و اما عقدۀ معروف شدن را نیز در این می بینیم که زیر تمام طرحهایی که درست می کند و جملات مسخره ای که بیان می دارد، اسم نحس خودش را نیز می نویسد تا همه بدانند این سخن ابلهانه را چه مغز ناقصی صادر نموده است.
خب احیاناً انتظار ندارید که من مطالب همچین انسان نمایی را نقد کنم؟ مسلماً چنین انتظاری، انتظاری بیجاست، زیرا اگر بخواهیم عقده گشائی را نقد کنیم، باید این کار را بر اساس علم روانپزشکی و با هدف درمان این انسان نما انجام بدهیم و نه اینکه به نقد علمی، سخنان سخیف او بپردازیم.
خدا را شکر، که دشمنان دینش را از رذلترین افراد در سطح جامعه قرار داده است. میر آخورلو! از آخور آمدی، و به آخور خواهی رفت. سواری خوبی به شیطان بده، تا کاه و ینجه ات را بیشتر کند.
