بسم الله الرحمن الرحیم
«وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ
ناضِرَةٌ إِلى رَبِّها ناظِرَةٌ»[1] ((آرى) در آن روز صورتهايى شاداب و مسرور است،
و به پروردگارش مى نگرد).
مراد از" نظر كردن به خداى تعالى" نظر كردن حسى كه
با چشم سرانجام مى شود نيست، چون برهان قاطع قائم است بر محال بودن ديده شدن خداى
تعالى، بلكه مراد نظر قلبى و ديدن قلب به وسيله حقيقت ايمان است، همانطور كه براهين
عقلى هم همين را مىگويد، و اخبار رسيده از اهل بيت عصمت (علیهم السلام) هم بر همين
دلالت دارد.[2]
نگاهى با چشم دل و از طريق شهود باطن، نگاهى كه آنها مجذوب آن
ذات بى مثال، و آن كمال و جمال مطلق مى كند، و لذتى روحانى و توصيف ناپذير به آنها
دست مى دهد كه يك لحظه آن از تمام دنيا و آنچه در دنيا است برتر و بالاتر است! توجه
داشته باشيد كه مقدم شدن" الى ربها" بر" ناظرة" افاده حصر مىكند،
يعنى تنها به او مى نگرند، و نه به غير او.[3]
بنابراین آنچه مسلم است در روز قیامت با بر طرف شدن حجاب ها
و موانع رویت خداوند ممکن می شود، اما این رویت با چشم سر نیست بلکه نوعی بصیرت باطنی
و قلبی است که انسانها توفیق معرفت نسبت به خداوند پیدا می کنند.
[1] - سوره قیامت،آیه22-23.
[2] - ترجمه تفسير
الميزان، ج20، ص: 178
[3] - تفسير نمونه،
ج25، ص: 302
